ستاره ها امشب چه غمگین و ماه چقدر پریشان و خورشید در آسمان پر نمی زند.

عزیزی روی زمین ٬روی بلندای هفتم کنار ایوان رو به زندگی٬ بازدر به روی همه بسته در غمی فکور گوشه ای نشسته 

با چشمان اشکبار رو به آسمان ٬گاه درون خویش زانو بغل گرفته٬ ساکت و آرام با وجودی پر از کسی

خالی از دیگران و هر کسی آهسته ٬آهسته جان می دهد.

امشب حرفهای گفته و ناگفته را با تو تکرار می کنم. امشب ستاره ها  ماتم گرفته اند.

گریه کسی خنده از لبها ربوده است. باران و گریه امشب در هم دویدند.

 آخر ای عزیز٬ ای مهربان٬  این چنین زارو غمزده گفته بودیم 

من تو را دارم و به توبسته ام وفا 

با تو باز می شوم٬ با نگاه تو گرم می شوم٬ با وجود تو راه می روم ٬

بال می زنم ٬با امید تو پر گشوده ام

بامن بمان و چنین گرم گفتگو .با کس دیگر قصه ای مگو ٬قصه ام بخوان

٬قصه ات بگو٬خواه پشت سر٬خواه ربه رو...

ماندنی بمان ترکم نکن...

تا همیشه و همیشه ها٬ ماندنی بمان ٬ ماندنی بمان ٬با من...